Sssssst… er wordt geslapen op het Boomkwekerserf
Aan beide kanten van de muur
Dromen komen overal
Binnen of buiten het gebouw
Wat een mooie plek om elkaar daar dan maar te ontmoeten
Daarom groeit de droomboom voor het gebouw
En schilderde Barbara Recourt de droomvrouw er in
Droombeelden op de ramen, de grens tussen hier en daar.
Zo voorzichtig als een fee
Droomt ze binnen en buiten mee.

Er staat een gebouw van Portaal in de Boomkwekerserf, waar mensen met een beperking of psychiatrische achtergrond wonen. Zij willen graag meer integreren in de Arnhemse samenleving. Barbara gaat verhalen en sprookjes verzamelen bij deze bewoners. Tijdens deze presentatie laat ze een muziekdoosje spelen, en draagt ze een gedicht voor. Natuurlijk bijgestaan door enkele bewoners van Boomkwekerserf.

Gedicht

Boomkwekerserf droomt…Ssst

een droomreis

Sneeuwwitje heeft met haar Hemelse Spijzen de straat Boomkwekerserf bezocht in september.
De zus van Sneeuwwitje, de Droomfee vond dat het beter kon, het contact tussen de bewoners.
De Droomfee is nu dromen aan het vangen in het droomparadijs van Boomkwekerserf.

En zij verandert een stukje wereld of een moment van een bewoner, als zuiver fantastisch feit, zonder eind.
De zon op zuid schijnt en twee tuinen verder woedt het voorjaar hier maak ik contact en ben ik kunstenares van kikkers, vlinders, libellen, vrouwen, mannen en kinderen.

Ik wil die Pony!
Een kind is onze droom!
Als ik hier maar lang genoeg blijf zitten zal de wolkenpartij uiteenvallen in suikerspinnen!

Dromen die ik wil transformeren in prachtige kunstwerken die bewoners aanzetten tot verhalen en ontmoetingen.
Ik borduur hun dromenwereld met het bedtextiel van de bewoners aaneen om haar bomen, als tweede huid.
O, Boomkwekerserf van dit heelal!
De toren van Babel breekt.We lachen weer.
Parelend op de rand van de stilte ligt een wereld gebed in muziek.
Verrast door onverwacht ontmoeten,zoekend zich een weg.
Weten, willen, wagen en zwijgen
Het leven is er om te ontstijgen.
Het oog dat zich op de toekomst richt zwaait alle deuren open geen slot meer dicht.

Barbara Recourt 2011